Bilmezdim...

bilmezdim,
     ayrılığın boşlukta savrulan bir rüzgar olduğunu
          vuslata varınca gönlün durulduğunu..
               şhda

yollar ayaklarımı gözler durur,bir bekleyen yolcusu hasret türküsünü söyler durur... bir ben dinlerim yanık türküleri,birde gurbet dönüşü hasret demlemiş analar...şhda

insan hep durduğu yönden hayatı manalaştırır,insan zaman olur madalyonu arka tarafıda olduğunu unutuverir...dünyayı çevreleyen bakış açımızın genişliği bize değer katacaktır...olduğumuz yerde mıhlanıp kalmayacaktır...şhda

ÜÇ BEŞ ÜMİT KOYDUM ,BİR KAÇ ESKİ HATIRA/ELİMDE ESKİYEN BİR RESİM,BİR KAÇ MISRA KARALANMIŞ SATIRA/KOYDUM ESKİDEN YADİGAR TAHTA BİR BAVULA,DÜŞTÜM SONU GELMEZ YOLARA...ŞHDA

semaya uzanacaktı ellerimiz bir gönül sedasıyla.sevda meşalesini taşıyacaktık sevme nidasıyla.mütebessim ve mutluluk edasıyla...basak basak çıkacaktık merdivenleri gönlün.baharı olacaktı efkarla dolmuş ömrün...şhda

alterego

alterego: denizler kadar derin ,rüzgarı kadar serin nasılda hasret kalmış duaya ellerin denizin mavisinde, hayalimi mi arar gözlerin uzaklarda arama , ben senin içindeyim he vakit, ne yana baksan gözünün önünden geçmekteyim farkedeceğin anı sabırla beklemekteyim...şhda

sesinde sessizliğin kadar derin /bir keman sesidir dinlediğim efkarlı gecelerde/yağmurlar kadar serin/nağme nağme inleyen hecelerde/saklanır kalırsın bilmecelerde...şhda

Sabahın erken vakitlerinde gözlerimi güneşle açtım hayata doğru. Bir günün başlangıcında hevesler, ümitler ve yığınla sorular... Dünle bugün arasında bir fark olacak mı; müspet mi, menfi mi? Belki de bu yolda koşarken ayağım takılıp düşeceğim. Tek başıma kalkabilecek miyim, yoksa birilerinin yardımına mı ihtiyaç duyacağım? Binlerce soruya cevap bulabilecek ve yeni şeyler keşfedebilecek miyim? “Işık körlere ne yapsın? Hele, iki avucunu (dilenmekten yorgun düşmüş avuçlarına) acımadan gözlerine bastıran körlere...” (Nedim Gürbüz, Dostlara Mektup) Aydınlık bir düşüncenin ekseninde kaç kişi toplanıp da köklü kararlar aldı. Gören gözlerin görmeyen gözlere pusula olduğu gibi. Bir rehber edasıyla ve gelecek endamıyla yürümek kör gözlerin üstüne üstüne. “El yüzsüze ne yapsın? Ne kadar yanmış arınmış olursan ol. Pamuk eller, zor eler “şükür” için sıvazlayacak yüze hasrettir. Şükürsüz yüzler ve yüzsüzlerin elleri... Demek öylesi de var...” (a.g.e) Eller; bir duanın ardından yüze kondurulan nur iklimi. Oradan gönle akan ılık bir rüzgar, bir güneşin ardından buz gibi soğuk su; ferahladın değil mi... Yıkılmaz bir duvardır gönlünü dayayabileceğin. İçindeki duygular ayyuka çıktığı zaman, dua göğsüne yaslanıp ağlayabileceğin samimi bir dosttur. “Çiçek saksıya ne yapsın? Her bahar, kadifeden bir habercidir. Ve çiçekler “buyur” davetiyesi. Saksı ölüm, çiçek hayatın ta kendisi. Demek, hayat ölümle kolkola, çiçek farkında, ya saksı?” (a.g.e) Her çiçek bir insanı anlatır, her insan bir çiçeğe benzer, otlar da bazan bir çiçek grubuna dahil olur. Her gün öteler aleminden binlerce haber gelmekte yeryüzü mahzenine... Dostum, sen belki de bir gülü, bir nilüferi, kardeleni yaşıyorsun kendinde... “Yürek sana ne yapsın? Her sabah güneş bin meydanı gösterir. Sade, zinde ve sultancasına hani meydana atladın... Varıp tam orta yerde sıkılı yumruklarını bağrına vura vura “Burdayım” dediğin oldu mu? Meydanlara sığmayıp, o meydandan öbürüne tek adımda ulaştığın? Sonra oturup menekşeler topladığın...” (a.g.e) Akşam olmakta, gün birazdan battı batacak. Yorgun mu düşmektesin, o zaman kardeleni, nilüferi hatırla, sonra beyaz zambakları, yorgunluğunu dinçlendirecek hayata dair ne varsa. Gün batımı neler neler anlatır anlayabilen insanlara. Bir günün batımında çiçekler geri döner savaş meydanlarından. Gündüzden geceye doğru yeni bir dünyanın seferindesin. Bir gün batımında ikindi vakitlerinde, akşam ezanlarında yarın yeşersin diye tohumlar ekerler toprağa.... Gün ağarırken yeşeren fidanın, bir gün batımında ekilen tohum olduğunu öğrenemediler.

Yeşil bir dünyanın üzerindeyim, az ötede güller yeşermekte. Beyazı, kırmızı, pembesi... Koşuyorum kırmızı güllere ulaşabilmek için, bir tarifsiz heyecan kaplıyor içimi, yüreğim kuş gibi çırpınıyor. İşte onlar, onlardı diyorum; sevgilinin gülleri. Ya Rabbi ne güzel bunlar, bir başka alem. Keşke diyorum güller arasında geçseydi ömrüm. Uzandım ve mavi gökyüzünü seyre daldım. Garipsedim, bulutların bir kısmının sanki hüzünlü olduğu hissine kapıldım. Ama dedim, olur mu güller varken karşısında hüzünlenilir miydi. Ağacın dalında bir bülbül ne de güzel şakıyordu. Anladım bülbül güle serenattaydı, bülbül güle ağıt yakıyordu. Ne garip sanki bana da kaş çatıyordu. Güllerin bulunduğu yerin hemen ardından su sesleri duyuluyordu, boynumu uzatıp baktım. Gördüğüm, kenarı çiçeklerle dekorlanmış, çimenlerle süslüydü ve çağlayanlar misali gitmek istediği yere doğru akıyordu. Dere kenarında iri taşlar diziliydi, tuhaftı ama taşların bir kısmı yosun tutmuştu. Yosunlar her zaman garip bir hüzün vermiştir bana. Dere sanki sesiyle bir şeyler fısıldıyordu. Bu ses, hiç de deniz kenarında dalgaların kayaya vurma esnasında çıkardığı “Hu” sesine benzemiyordu. Doğrusu anlayamadım, biraz da ayıpladım kendimi. Güneş parıl parıl parıldıyor, zaman bana doğru akıyor, gül ve bülbül hava–i nesimi, ne güzeldi hayat ne güzel. Ben terk–i diyar eylemiştim, güllere ulaşabilmek, konuşabilmek için. Tarifi imkansız bir duygu, çocuklar kadar şendim. Güller arasında koşuyor, coşuyordum. Sanki bu güzellikleri yalnız ben görebiliyordum. Benim için bu salt bir duyguydu kalbimde yoğunlaşmış. Deli taylar gibiydi ruhum bedenimin gidemediği yerlere doğru koşuyordu. Güller seni hatırlatır sevgili, seni görmek için neler vermezdim, hayallerim güldeste. Hafif bir meltem geçiyor hemencecik yanımdan varıyor gülün yaprağına, derenin kenarına... Gün batmak üzere ve ben geri dönmeliydim. Zor olacaktı firak ama, vakit bu vakitti. Alâm–ı firak içerisinde geldiğim yere doğru, yani güllere koşarak geldiğim yöne doğru ilerlediğimde, gördüğüm manzara karşısında donakaldım. Güllere koşarken çimenler arasındaki papatyaları, kır çiçeklerini ezip de varmışım. Sükut-u hayale uğradım. Meğer; insanlar bir gül’e ulaşmak için koşarken, ayaklarının altında ezdikleri kır çiçeklerini görmezlermiş. .../... Sen bir papatya ben çimenim. Sen olmasaydın ben yapayalnız kalırdım. Büyük bir heyecanla güllere koşarken, insanlar seni eziyorlar ama belki papatyam seninle beraber beni de ezip geçiyorlar. Ah papatya!.. Mutlaka güllerin yeri bambaşkadır, bizler de hayata tebessümle, ümitle merhaba diyoruz, güzelliklerle yeşeriyoruz. Hayat bu mu dersin papatyam, hala eskisi gibi kırılıyor musun insanlara. Ben alıştım biliyor musun papatyam. Artık alışkanlık yaptı bende. İnsanlar böyledir papatyam. Her şeye değer vermezler, yaratılan adına. Sadece bir noktaya odaklanır ve hep dar pencereden bakarlar. Papatyam, bazı duygular ifade edilemezler, sen de ifade edemediğim duygularımdansın. Hala dokunsam ağlayacak gibi misin, unutma yaslanabileceğin, dertleşebileceğin biri hep olacaktır, o da seninle yanyana hayata gülümseyen, çimenim... sen benimle bir bütünsün... İnsanlara aldırma artık papatyam, onları anlayamazsın. Çünkü sen hep Rabb’ine niyazdasın. Papatyam, sen her şeye rağmen yeşer, çiğnenmek pahasına da olsa, güllere sevgiyle, muhabbetle, Resule hasret kal, bu hasretin üstüne hasret yok papatyam...

Önce hasretlerle geldim sana, dalganla alıp götüresin diye. Sonra umutlarla geldim yanına engine taşıyasın diye... Ve sana yüreğimi bırakıyorum, sende berraklaşsın diye. Sana çok şey anlatmak istiyorum. Ama beni dikkatli dinlemen lazım. Sana içimdekileri zor telaffuz edeceğim. Aslında kelimeler kifayetsiz kalıyor sana anlatmaya. Hatırlar mısın bilmem, bir Eylül akşamıydı sende yakamoz vardı ben de eski hatıralar. Ben senden yakamozunu çaldım, inan çocukça bir hevesti. Sonra Ağustos sabahında dalganı sakladım, inan çocukça bir oyundu. Bir Şubat soğuğunda kumlarını çekmiştim içimdeki hasretle, kumlarında sörf yapmak içindi, çocukça bir istekti işte... Ve bir gün, yani seni öksüz bıraktığım o gün martılarını ben uçurmuştum, bu arada giderken bir yanımda kalmış kirleri de bırakmıştım. O gün bu gündür dargınsın bana. O yüzden hep kaçtım senden, işte şimdi karşındayım ben yine, sensiz yapamadım. Aldıklarımı üzgünüm geri getiremedim. İnan suçum yok!.. Onları ödünç alarak arkadaşıma vermiştim, çok ısrar ettim ama bana geri vermedi. Özür dilemiyorum, biliyorum faydasız. Ama emin ol ben seni böyle de seviyorum. Sana bıraktığım kirleri de temizlemişsin lakin izi kalmış bak... Ben eski çocukluğumla yine sana geldim, sen benim için tek teselli ummanısın. Anlıyorsun beni değil mi? Ama kabul et senden alamadığım, sende kalan bir şey var. Hani o, tutmak isteyip de tutamadığım, elimden kayıp giden serinliğin var ya, bir de kucaklamak isteyip de kucaklayamadığım maviliğin iyi ki onları alamamışım, iyi ki... Ben hep senin dizlerinde soluklanırım. Hani senin her zaman yaptığın bir tılsım vardı. Hani kaç kere teklif ettin de, ben kabul etmemiştim. İşte şimdi kabul ediyorum, ellerim semaya açık, başla duaya ben amin diyeceğim...

hey gidi deli küheylan koşuşun hangi bir zamana kadar/ayrılıklar yelene takıldığı günden beridir,içimde hicrana düşmüş bir ahu-zarım vardır/hey gidi küheylan özgürlüğün ne zaman ki

takıldı insanların ellerine gönül mahkum oldu dünya denen yere...şhda

suskunum

dilimi lal ettim ,sana suskun giderim/gözlerim konuşuyor anlamanı dilerim/geceyi çalan sabah, benim hırsızımda sen oldun/tüm çıkmaz sokakların adresi sen oldun/kalem dargın kaldı parmaklarıma,cümlelerim yarı yolda kaldı/kaf dağını ,anka kuşunu masallar rehin aldı/şu çağın doruğunda insan gönlüyle nasılda boşluklarda savruldu...şhda

bir günün batımında

Sabahın erken vakitlerinde gözlerimi güneşle açtım hayata doğru. Bir günün başlangıcında hevesler, ümitler ve yığınla sorular... Dünle bugün arasında bir fark olacak mı; müspet mi, menfi mi? Belki de bu yolda koşarken ayağım takılıp düşeceğim. Tek başıma kalkabilecek miyim, yoksa birilerinin yardımına mı ihtiyaç duyacağım? Binlerce soruya cevap bulabilecek ve yeni şeyler keşfedebilecek miyim?“Işık körlere ne yapsın? Hele, iki avucunu (dilenmekten yorgun düşmüş avuçlarına) acımadan gözlerine bastıran körlere...” (Nedim Gürbüz, Dostlara Mektup)Aydınlık bir düşüncenin ekseninde kaç kişi toplanıp da köklü kararlar aldı. Gören gözlerin görmeyen gözlere pusula olduğu gibi. Bir rehber edasıyla ve gelecek endamıyla yürümek kör gözlerin üstüne üstüne.“El yüzsüze ne yapsın? Ne kadar yanmış arınmış olursan ol. Pamuk eller, zor eler “şükür” için sıvazlayacak yüze hasrettir. Şükürsüz yüzler ve yüzsüzlerin elleri... Demek öylesi de var...” (a.g.e)Eller; bir duanın ardından yüze kondurulan nur iklimi. Oradan gönle akan ılık bir rüzgar, bir güneşin ardından buz gibi soğuk su; ferahladın değil mi... Yıkılmaz bir duvardır gönlünü dayayabileceğin. İçindeki duygular ayyuka çıktığı zaman, dua göğsüne yaslanıp ağlayabileceğin samimi bir dosttur.“Çiçek saksıya ne yapsın? Her bahar, kadifeden bir habercidir. Ve çiçekler “buyur” davetiyesi. Saksı ölüm, çiçek hayatın ta kendisi. Demek, hayat ölümle kolkola, çiçek farkında, ya saksı?” (a.g.e)Her çiçek bir insanı anlatır, her insan bir çiçeğe benzer, otlar da bazan bir çiçek grubuna dahil olur. Her gün öteler aleminden binlerce haber gelmekte yeryüzü mahzenine... Dostum, sen belki de bir gülü, bir nilüferi, kardeleni yaşıyorsun kendinde...“Yürek sana ne yapsın? Her sabah güneş bin meydanı gösterir. Sade, zinde ve sultancasına hangi meydana atladın... Varıp tam orta yerde sıkılı yumruklarını bağrına vura vura “Burdayım” dediğin oldu mu? Meydanlara sığmayıp, o meydandan öbürüne tek adımda ulaştığın? Sonra oturup menekşeler topladığın...” (a.g.e)Akşam olmakta, gün birazdan battı batacak. Yorgun mu düşmektesin, o zaman kardeleni, nilüferi hatırla, sonra beyaz zambakları, yorgunluğunu dinçlendirecek hayata dair ne varsa. Gün batımı neler neler anlatır anlayabilen insanlara. Bir günün batımında çiçekler geri döner savaş meydanlarından. Gündüzden geceye doğru yeni bir dünyanın seferindesin. Bir gün batımında ikindi vakitlerinde, akşam ezanlarında yarın yeşersin diye tohumlar ekerler toprağa.... Gün ağarırken yeşeren fidanın, bir gün batımında ekilen tohum olduğunu öğrenemediler. /şhda

bir yağmur sonrası istanbulda ve akşam
       sular durgun ,sular sessiz ve efkar
sensizlik ülkesinde ne varsa yaksam
      yorgun, bir okadar da hasret içime akar
hangi yana dönüpte baksam...
     gözlerimde resim resim hayalin kayar
nezaman ki gecenin bir yarısında ufka dalsam
     sensizlik diyar diyar efkara dalar
sensizliğine bile razıyım, ya sensizliğinde de olmasam
     o zaman gizli eller gelirde beni benden çalar
ey dost!
     gönül torbama seni doldurup duruyorum
uykular firar etti uykusuzlukta uyuyorum...şhda09.06.2012

NE ZAMAN SORSAM HAYALİNE SENİ
HEP BİR GÜN GELECEK DİYOR
GÜNEŞE ISMARLAYIP GÖLGENİ
GÖKYÜZÜMDEN YALNIZLIĞIN AKİSLERİ DÜŞÜYOR...ŞHDa

üç nokta yan yana

Hayatı med cezir gibi yaşarım bu gönülde
Ahlar mı çoktur vahlar mı bilmem?
Bu sırrı çözemedim otuz yıllık ömürde
  Her yaşanan serüvenin acısı bende biter
Mecnun, Leyla hikâye, masal olup bittiler,
Bendeki Mecnun’lar Leyla’larını üzer
  İki gönül bir olunca samanlık seyran imiş
Eskiden sevdalara insanlar hayran imiş
Gönüller ayrı gayrı saraylar viran şimdi
  Gönül susuz sevdadan dilenir kapılarda
Membası kurumuştur coşkun akan sularda
Bu bahçelerin bahçıvanı derbeder oldu şimdi
  Kerem sersefil olmuş, hani delerdi dağı
Aslı’lar sokaklarda kayboldu kaybolalı
Nasıl oldu da böyle, talan oldu gönül bağı
   Bir zamanlar o eller yüzleri sıvazlardı
Duadaki heyecanla titreyen o parmaklar
Ukala bir edayla kadehlere dolandı
Yangınlar dışta değil içimde yanmaktadır
Ateşler serabıdır içimdeki yangının
 Aldanıp bu dünyada cenneti sanmaktadır
  Hayaller heveslerin ağına takılmıştır
Gökyüzü o yüzden böyle mahzun kalmıştır
 Hayal kuşunun kanadı kırılmıştır
  Yusuf’un gömleğini ararım zindanlarda
Yusuflar firar etti, zindanlar yetim şimdi
Züleyha nedameti dolaşmaz meydanlarda
Yeryüzü, gökyüzüyle dertleşir durur her gün
 Yorgunum insanlığı taşımakta omuzda
Gafletin kurşunları hayatı vurur her gün 19.08.08 d. şhda

BİR BİLEBİLSEYDİN

avuçlarıma düşmüş yağmur taneleriydin, gözlerim seni iyi tanır. alelade bir yürek değildi ortaya koyduğum.  rüzgarın ve denizin sesinde saklıydı sana seslenişim, sen hep zahirde aradın beni. oysa ey yar, bilmez misin ki, rüzgarı hissedersin ama ne dokunabilir ne görebilirsin. suyu görür ama tutamazsın, kayıp gider avuçlarından... beni de zahirde aradığın için bir türlü göremeyişin bundan. hele hele tam içinde saklanmıştım da sen içine bir türlü dönemediğin için beni hiç görememiştin. hep uzaklarda sanmış ve oralarda aramıştın. oysa ben sen kadar yakın ve için kadar uzaktım...
bir bilebilseydin...
şhda

Bir Dua Fısıldadı

uçtu gece ve en hassas yerine kondu karanlığın. bir dua fısıldadı yüreğime "allah seni unutmadı" diye. bir cız sesi yankılandı sol yanımda "ben hep onu unuttum"diye...
şhda

Habersiz

ben düşlerine hapsolmuş sevgi mahkumesi... sen hep düşlerimdesin deyip bir türlü kendine gelemeyen çölde serap hikayesi. yitirilen her gün geceye mıhlanmış yıldızlar gibi. nasıl ki güneşten habersiz; sende öyle zaman denen mefhumun yittiğinden habersiz...
şhda

SEN

duydum ki, geçtiğim yollardan geçmez oldun ey yar
dinlediğin namelerde biraz sitem, biraz hüzün var
mevsim kış, gönlüne de saçlarına da yağar olmuş kar
bilmediğin bir şey var, bende herşey içimden sen diye akar...
şhda

ROL

bilmezdim hayatın bir film olduğunu
başrolde oynayanın ben olduğumu
Allah için yaşanmayan hayatın boş olduğunu
dünyanın ebede geçen yol olduğunu...
şhda

Hakikat

anladım ve bildim hakikat içimde

göklerde ve yerlerde aradım kendimce

sonunda hakikati bildim de

insan kendini de bulur hakikatle içine dönünce...

şhda

BAŞAK

semaya uzanacaktı ellerimiz bir gönül sedasıyla.

sevda meşalesini taşıyacaktık sevme nidasıyla.

mütebessim ve mutluluk edasıyla...

başak başak çıkacaktık merdivenleri gönlün.

baharı olacaktı efkarla dolmuş ömrün...

şhda

ben bilmezdim sevdanın bu kadar yaktığını herkese gözlerimiz sen diye baktığını içimde bir akım var senden bana akmakta her gülüşün bakışın yüreğimi yakmakta dışımda ne kaldıysa bana sitem ediyor dünyada ondan başka kimse yok mudur, diyor elimden bir şey gelmez bu bir melankoli mi? Allah'ım bilmiyorum beni heder eder mi? sevda denen bir tane, tüm maddeden sıyrılan o sevda ki aslolan yolu Allah'a varan...şhda

yazdığım her satır içimden bir parça taşır biraz maddeye biraz manaya karışır dünya denen çıkmaza zaman olur alışır içimde ve dışımda yarışlarda yarışır gönlümde gözlerimde bir efkara dalmıştır...şhda

mecnundaki aşk olmasaydı kim bilirdi leylanın hükmünü aşk olmasaydı mecnunda kayıptı, leylada herşey bir başka şeyde hayat bulur biri su olur biri un,gönül leğeninde yoğrulur...şhda .

Bir dağın sırtına düşen yüküm;her dağın inilti sebebi benim.Istırabımın sesi yankılanırken fezada ,boşlukta savrulup da duymayan benim.Kimseye sitemim yok artık,herkes kendi boşluğunda savrulmuş meğer.Bir dağın tepesine çıkıp seslendiğinde ,seslendiğin sese ses veren, yine senin sesindir. Dinle bak hayata nasıl seslendiysen yine o sesle sana seslenilecek. Sesin ne kadar hoş, ne kadar ahenkle çıkıyorsa, sana ulaşan ses de o kadar billur,o kadar naif, o kadar hassas olur.Şimdi düşün hayata verdiğin ses hangi tonda, hangi ahenkte...Özün ne kadar, sözün ne kadar amelinde. Öyle ki insan çoğu zaman kendini kandırıp durmuşta, suçu hep başkalarında aramakta bulmuş.Asıl namluyu kendine çevirişinde bin kurşunla vurmuş, bi-haber...Suskunluğumda kendime seslenişimde ,bir intizarın feryadı saklı.Hem kendi sesimizi hem sesin sesini hakkıyla bize duyur allahım.Bu bitmez ,beyhude ruyadan bizi tatlı şefkatinle uyandır allahım.İçimdeki aynada kendimi görmek istiyorum,görecek basiret ver.Kalbimin sesini duyacak hassasiyet ver .Bir kuru yaprakta olsam, bu hayat denen yerde avare savrulmaktan kurtulmak istiyorum.Bana yollarından bir yol aç allahım...HERŞEYİ GÖREBİLEN BİZ ,BİR KENDİMİZİ BİR TÜRLÜ GÖREMİYORUZ.İÇİMİZE DÖNÜPTE YÜREĞİMİZDEKİ AYNADA KENDİMİZİ GÖREBİLECEK FIRSAT VER ALLAHIM...ŞHDA .

ARAMAK...

Avuçlarıma düşmüş yağmur taneleriydin,gözlerim seni iyi tanır.alelade bir yürek değildi ortaya koyduğum.Rüzgarın ve denizin sesinde saklıydı sana seslenişim ,sen hep zahirde aradın beni.Oysa ey yar; bilmez misin ki,rüzgarı hissedersin ama ne dokunabilir ne görebilirsin.Suyu görür ama tutamazsın ,kayıp gider avuçlarından...Beni de zahirde aradığın için bir türlü göremeyişin bundan.Hele hele tam içinde saklanmıştım da sen içine bir türlü dönemediğin için beni hiç görememiştin.Hep uzaklarda sanmış ve oralarda aramıştın.Oysa ben sen kadar kadar yakın ve için kadar uzaktım..Bir bilebilseydin...şhda

Nasıl da Yaktı

Baktığım son bir bakıştır esen şu deli rüzgara,

Nasılda savurdu son terennümleriyle bakışlarımı...

Salladığım son eldir giden zamana,

Nasıl da yaktı akışlarımı...!

şhda